غم خانه ای در برف

برای من نوشته است
اگه نمانی در جوار من
ضرر خواهی کرد
و تاکید می کند که
می تواند زندگی شود
و باز هم تاکید
چقدر عجیب است
اینکه نمی داند
بی دلیل
شیفته مردی شده است که جز برف چیز دیگری را به رسمیت نمی شناسد
تو بودی
می توانستی
بنای زندگیت را روی برف بنا کنی؟
فکر نمی کردی شاید یک روز که گرم یک هم اغوشی ملموس شوی
این گرما
و این ازدحام بخار نفس هایت
برفها را اب کند
و همه چیز هوار شود پایین
زندگیت از هم بپاشد و دیگر چییزی نفهمی؟
و ان روز یادت نباشد که
این تو بودی که انتخاب کردی
زندگیت را روی تپه ای برف بنا کنی
و چشمهایت خیره به دست هایی باشد
که قابلیت تکان خوردن ندارند؟
سرخ مثل عاشورا
و بی حس مثل سنگ
و هر چی تقلا کنی دریغ
و هر چه التماس کنی افسوس
بیدار که بشوم
در بستر من
روی تن من خواب هایت را رنگ کرده ای
و یادم می اید
چقدر این گرما لذت بخش است
دست که به موهایت بکشم
و صدای آه تو
که می سوزاند همه هستیم را
و خشک می کند تمام شریان هایی که منجر به زیستنی بی تصور شده است
دقیقا
انگار دست گذاشته ای
روی نقطه تلاقی من و دنیای بدون برف
نترس
نمی میرم
ذوب نمی شوم
میان دست های من که خوابیده باشی
ارام
مویرگهایم از وسوسه لمس سلولهایت در یک انقباض و انبساط بی دغدغه به سر میبرند
ولی من اشوب
مثل همیشه در هراس
اگر باران نبارد
و لحظه ای بعد
طوفان که میکنی
گریه ام می گیرد
صمیمی
ان روز
باران بارید یا دریاچه ترک برداشت؟؟؟

میدانی چقدر نگاه هایی سنگین تر از هر چه سنگین است مرا عذاب میدهد
صمیمی این روزهایی که همچنان نیستی یک جور های بدی عذاب می کشم

محرم هم امد

همان که منتظرش بودم و
شاید همان که منتظرش بودی
صمیمی
براستی من و خیلی های دیگر از زندگی چه می خواهیم؟
یک جایی که بخوابیم؟
یک کسی که همیشه اراممان کند؟
یک کاری که خرج زندگیمان را بدهد
زندگی همین هاست صمیمی
دیگر تصمیم گرفته ام من هم مثل خیلی ها و خیلی های دیگر خودم را گول بزنم
فکر کنم جور دیگری هم می شود زنده ماند و زندگی کرد
صمیمی این عشق نیست
میدانی؟
من بیمارم
مبتلا شده ام به چیزی که هیچ درمانی هیچ کجای عالم برایش پیدا نکردند
وای خدااااااااای من
صمیمی حرفها دارم با تو
باور کن خیلی وقتها نمی دانم از کدام سیاه گوشه ی این دل برایت رجز خوانی را شروع کنم
از کجا بگم؟
از پرنده ؟ از پرستو که سنگش زدم و افتاد؟
دیگه فکر می کنم رسیدم به اخر اخر اخر راه
ولی باور کن هر وقت که این احساس بهم دست میدم نمی دونم یه انرژی عجیب توی وجودم شعله می کشه که نمی دونم از کجا میاد
دوباره بلند میشم می خندم ..فکر می کنم..راه میرم...درس می خونم ...خلاصه زندگی میکنم یه جور عمیق تر
به یادت هستم
همیشه
ولی
گاهی خودمم یادم نمیاد کیم چرا تو رو دوست دارم چرا اینجا میون این همه برف بازم نشستم به انتظارت
خیلی وقتا میشینم فکر میکنم
میبینم
خب اگه زندگی یعنی فقط یه جای خواب و داشتن یه کسی که ارامش و بهت هدیه کنه و
بتونی زیر یه سقف بدون دغدغه باهاش زندگی کنی و
وقتی فکر میکنم زندگی یعنی یه چرخه ی شبانه روزی که همیشه هم هست
میگم
تو یا هر کس دیگه
وقتی تو نباشی با یکی دیگه هم میشه این کارارو کرد
میشه روند شبانه روززی و طی کرد
میشه عاشق شد میشه عاشقی کرد
میشه باهاش حرف زد
دقیقا از همون حرفهایی که همیشه می زدی
از همون حرفهایی که همیشه میزنم
وقتی فکر میکنم به حرفت
که گفتی این نبودی و من تو رو اینطوری کردم
میگم خب حالا که نیست یکی دیگه رو مثل تو می کنم و نگهش میدارم تا همیشه واسه خودم و این بار دیگه اشتباه نمی کنم یه جوری پابندش میکنم که دیگه نذاره بره

صممیی اینا همش در قالب فکره
ولی خوب خوب خوب که فکر میکنم میبینم زندگی فقط اینا نیست که بشه اینقدر راحت واسش راه حل تراشید
زندگیه من الان فقط گیرش یه جای خالیه که شما باشی
و فکر من تماما پر از جای خالی شماست
میدونی یعنی چی؟
دیگه ذهنمم بهم ارر میده
از اون پیغام خطاهایی که هر چیم سعی می کنی نمی تونی علتش و بفهمی تا اینکه به این نتیجه میرسی که باید کار و بدی به کاردون
ولی می خوام اینکارو بکنم
کاردون پیداش نیست
مدام مدام مدام جاش خالیه
دیگه از کدوم دغدغه هام بگم؟
از جر و بحثا با مامان بابا که هیچ وقت خدا تمومی نداره؟
خسته شدم می فهمی؟
من با این سن و سال توی سرم پر از تجربه های کرده شده است
کارایی که حتی هنوز خیلی ها تجربش نکردن
حرفهایی میزنم که هم سن و سالیام تعجب می کنم
صمیمی اینا زخم نیست؟
اینا همش واسه نداشتنه
واسه نداشتن و زجر کشیدن و هیچی نگفتنه
من اینجا خیلی چیزا رو کم دارمممم
این و بفهم
متنظر اجل نشستم

می خوام بدونم کدومتون زودتر میرسید
تو یا اجل
دلم تنگ شده بس لصیل تر از همیشه
اشکی از چشمام نمیاد مگه اینکه خیلی تحت فشار باشم
نمی دونی الان با یه دل شاد شاد از اتفاقی که نمی دونم چیه دارم اینارو واست می نویسم
فک کنم دیوونه ی دیوونه شدم
الکی خوش
الکی می خندم
جک میگیم با رفقا
خلاصه اینجوری واست بگم خودم و زدم به بی خیالی محض
از نوع اصیلش
می فهمی که منظورم چیه؟
رفتیم تو ی مسجد
وای که دلمون پر بود ولی اشکمون نمیومد

وای که دلم هوات و کرده بود و اشکم نمی مود
صمیمی من اشتباه کردم
میگن هر چی گریه کنی واسه کسی
محبتت روز به روز کم میشه
با اشکا از دلت میاد بیرون
وااااااااااااای به حال من
وای به حال زندگی من
وای به حاللللللل من
چقدر تو کمی
چقدر نیستی
دیوونه شدم دیگه
ببین بیا سنگامون و با هم وا بکنیم
من راهم و میرم تو هم راه خودت و
کاری به کار همدیگه نداریم
خداجون به داد دلم برس
پر پر داره میزنه
خیلی بد دلم هوات و کرده
دلم می خواد محکم بپسبونمت به خودمممم
محکم محکم
دلم می خواست یه شب توی بغلم کلی برات از این روزای نحس می گفتم
و همون شب یادم میرفت همشون و وقتی میدیدم توی اغوشت خوابیدم و تو هستی
و تو هستی و
صبح که چشمام و باز می کردم بودی
وقتی از کار بر می گشتم بودی
وقتی می رفتی بیرون دوباره میمودی
وقتی می خواستم بری میگفتی با هم
وای چه دنیایی میشد
ولی همش خوابه
از اون خوابای مسخره ییییییییییییییی
از اون برو بیاهای ابلحانه
با توام
مگه نمی شنوی
مگه نمی بینی
به همین عزای حسینی
که می خوام دنیاش نباشه قسم جونت و بدم
به جون خودت
اگه تا چند ماه دیگه نیای
.

.

ببخشید
کاری جز تحمل بقیش ندارم
میبینی من همینقدر دیوونه هستم
دیوونه
غرقم
غرق تو
غرق یه چیز نمی دونم چی
خستم دارم چرت و پرت میگم دیگه
هر کی این نوشته رو می خونه خواهشا من و هم دعا کنه

برف زمستونت شدم

                    رسوا و حیرونت شدم

                                        چک چک ناودونت شدم

                                                               اما بازم نیومدی